Wednesday, April 19, 2017

රාහුල පුත්‍රයා


ගේ පැරණි මිතුරෙක් සිය දරු පැටවුන් සමග කලකට පසු මට  හමු වුයේ  බණ ගෙදරකදීය. මේ ගෙදර කතාබස් දොඩමලු වීම් අතරේ විදුලි ආලෝකය යහමින් තියෙන තැනකට විත් මගේ මිතුරාගේ පුත්‍රයා ලොකු පොතක් කියවමින් සිටියේය .

'අපේ පුතා කාලේ නාස්ති කර ගන්නේ නෑ . ඉඩක් ලැබෙන හැම වෙලාවේම පොතක් කියවනවා ' සි  පුත්‍රයා දෙස ආඩම්බරයෙන් බලමින් මිතුරා මට කිව්වේය.

'ඒක හරි හොඳ පුරුද්දක්' . මා කීවේ මුනිච්චාවටය

එක්ෂණයකින් මට මහත් කේන්තියක් ඇති වුනේය.  මහා ලොකුවට අපේ සංස්කෘතිය ගැන ආගම ගැන කතා කරනවා , ලියනවා. ඒ වුනාට තමන්ගේ දරුවට රටේ   මිනිස්සු කතාබහ කරන දේවල්වත් අහගෙන ඉන්න දෙන්නේ නෑ.

ඔහුගේ පුතාට බණ ගෙදරක වෙන දේවල්, මේ යන එන මිනිසුන් , ඔවුන් කතා කරන දේ, වතාවත් සිදුවන පිළිවෙල, හාමුදුරුවන්ගේ දේශනාවේ සාරාංශයක්  එහෙම  උකහා ගන්න  ඉඩ දෙන්න බැරි ඇයි?. මේ සිදුවෙන දේ  අතරේ  පොත් දෙක තුනකින්  ගන්නට බැරි දැනුමක් එන්නේ නැතිද? අනෙක් අතට ඔය අතේ තියෙන පොත ආපහු ගිහින් ගෙදරදී වුනත් කියවන්න පුළුවන්නේ . ඒ වගේද මේ සජීවී මිනිස් එකමුතුව?
 මේ ආදී දහසක් ප්‍රශ්න මගේ හිතේ සරද්දී අනෙක් අතට මට හිතුනේ ඒ දරුවාට අනුන්ගේ කටවල් දිහා බලා ඉන්නට  එපැයි කියන හොඳ අවවාදය තදින් ලැබී තිබෙන්නට ඇති බවය.

බණට හාමුදුරුවෝ වඩිනතුරු  තැන තැන එක්රැස් වී අමුත්තන් විසින්  කරන කතා බහට ඇහුම් කන් දුන්නෙමි .  වැඩි දෙනෙක් කතා කලේ රට පාලනයේ අඩුපාඩු, ක්‍රිකට් ටීම් එකේ දුර්වලකම් , නිළියන්ගේ පෙම්හබ , හා  ඒවා හරියට කරනවානම් කරන්ඩ තිබ්බේ මෙහෙමයි යනාදී කතායි. හාමුදුරුවන්ගේ  බණ දෙසුමද මෙලෝ රහක් හෝ ගුණයක් තිබ්බේ නැත . කාලීන දේශපාලන ඕපදූප , පවුල් ජීවිතවල අවුල් , ජාතිවාදී කතා හා විශ්වාස කිරීමට අපහසු මිත්‍යා කතා අතර පටලවුණු නිසා එය අසා සිටීමට අපහසු ඉදිරිපත් කිරීමක්  විය .

අන්තිමේ මට හිතුනේ මිතුරාගේ පුතා හිටි ස්ථාවරය නිවැරදි බවයි.

******************
පහුගිය කාලයේ රටේ ආන්දෝලනයට ලක් වූ සයිටම් විරෝධය, මහා බැංකු වංචාව හා කුණු කන්ද නාය යාම වැනි ප්‍රශ්න සියල්ල  දැක දැක බකන්නිලාගෙන  සිටීම නොහොබිනා කමක්යැයි සිතුනු නිසා රටේ කාලීන ප්‍රශ්න ගැන කතාබහ කරන විද්වත් හමුවකට සහබාගී වුනෙමි .

ඒ හමුවෙන් පසු සාදයක්ද තිබුණු අතර යහමින් සප්ප්පයම් වී  මැදියම් රැයේ මා ගෙදර ගොඩ වන විට අර  මිතුරාගේ පුත්‍රයා අපේ සාලයේ ලයිට් සියල්ල දමාගෙන පොතක් කියවමින් සිටියේය .

මට ඔහු හමු වුයේ අවුරුදු දෙක තුනකට පසුවය.

එදා බණ ගෙදරදී ආවාට වඩා කේන්තියක් මට ඇති වුනේය . මේ පාරනම් මට කට පියාගෙන ඉන්න බැරි විය .

' දැන් බලනවා ළමයෝ මේ රටේ වෙන්නේ මොකක්ද කියල ඔහෙලා දන්නේ නෑ ,  දේශපාලකයෝ හොරකම් කරනවා, හැම තැනම කුණු කඳු , මිනිස්සු යට වෙලා මැරෙනවා, ආර්ථිකේ කොට උඩ, කැම්පස් ළමයි මොකාක් හරි එහෙකට ඉස්ට්‍රයික් . ඒ අස්සේ ඔහෙලා මේ පොතක් හරි ටැබ් එකක් හරි බදාගෙන මේ ලෝකේ මිනිස්සු නෙවෙයි වගේ තමුන්ගේ වැඩක් බලාගෙන  . ඔහෙලා මෙහෙමද  ඉස්සරහට  මේ රට බාර ගන්න ඉන්නේ? '

එවර මගේ ගොරානාඩුව ඉලක්කයට වැදුනේය. පොඩි එකා වරදකාරී බැල්මක් මා වෙත හෙලමින් පොත වසා එකත්පස්ව හිට ගත්තේය .

'අන්කල් ගේ කේන්තිය සාධාරණයි ' ඔහු කිව්වේය .

'මේකනේ අන්කල්  දැන් අපට කරන්න  ඉතීරිවෙලා තියෙන්නේ එක දෙයයි . විප්ලවකාරී පක්ෂයක් හදා ගන්න එක . ඊට පස්සේ මේ ක්‍රමය පෙරලලාම් දාන එක '

'හෝව් හෝව් . ඒ වගේ දේවල් හිතන්න ඕනි නෑ පුතා . ඒ මොන මෝඩ වැඩක්ද ? එහෙම  කරන්න ගිහින් දෙපාරක්ම වැරද්ද ගත්තනේ . විප්ලව කරන්න හදිස්සි වෙන්න එපා '

''එහෙනම් අන්කල්ම කියන්න . ඔය රටේ වෙන හැම දේකටම උනුත් එකයි මුනුත් එකයි  , ගිය එවුමුත් හොරු  දැන් ඉන්න  එවුමුත් හොරු  ගගා ඉන්න එක  විතරද කරන්න තියෙන්නේ? . ඉතින් හිටපු උන් පත් කරෙත් අංකල්ලා , දැන් ඉන්න උන් පත් කරෙහ් අන්කල්ලා. මේ ප්‍රශ්න අංකල්ලා පොඩි කාලෙත් තිබ්බා . ඒවා  බලා ඉන්න බැරි තරම් අසාධාරණයි  කියල අංකල්ලා විප්ලව කරා. විප්ලව පක්ෂ පිස්සු කෙලිනන පටන් ගන්නකොට උන්ටත් අන්කල්ලා බනින්න පටන් ගත්තා. අදටත් ඒවාට ඔච්චම් කරන එක විතරනේ කරන්නේ   ''.

කොල්ලාගේ කටේ සැර වැඩි වේගෙන එද්දී මූ ටිකක් ඕනිවට වැඩි යයි මට සිතිනි. කොලුවා දිගටම කියවාගෙන ගියේය  .

'"මේ කිසි දෙයක් හරි යන්නෑ අන්කල් හරියට ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් හදාගන්නේ නැතිව . ඔය දේශපාලකයෝ ආණ්ඩු මට්ටු කරන්න පුළුවන්නේ හැම දෙයක් ගැනම  හරි කෙලින් ප්‍රතිපත්තියක් සිස්ටම් එකක් හැදුවොත් විතරයි .  ක්‍රමේට උඩින් වැඩ කරන්න දේශපාලකයින්ට  බලය දීලා උන්ට ඕනිම  ජඩ වැඩක් කර ගන්න පුළුවන් විදිහේ ලේකම් වැඩයි , ලියකියවිලි වැඩ ඔක්කොම කරලා දෙන මහා ලොකු උගත්තු අංකල්ලා . මේ සේරම බලන්න ගියොත් අපිට වෙන්නේ මහා මුහුදට පනින්න. නැත්නම්  විප්ලව කරන්න "   කොල්ලා වෙවෙලමින් කිව්වේය .

'අපි දන්නවා අංකල් ඔය මොන  කෙහෙම්මලක්වත් හරි යන්නේ නා, ඔයාලගේ පරම්පරාව මේ සීන් එකෙන් අයින් වෙනකම්. එතකන්  මේ රට හදන්න බෑ  . ඒ වෙනකන්  අපිටත් තියෙන්නේ පොතක් බලාගෙන කොම්පියුටර් ගේමක් ගහගෙන ඉන්න .

කොලුවාගේ කනෙන් ඇදගෙන ගොස් මගේ පුස්තකාල කාමරේ අගුළු දැමූ මම , අපේ වැලි සැපයුම්කරුවකු සිංහල අවුරුද්දට දුන් හැම්පරයක් පීරා බොන්නට සැර  යමක් ඇද්දැයි සෙවීමි.

Image : dreamstime.com

Thursday, April 13, 2017

පළතුරු කතා හා අතුරු කතා

යේ  පරණ අවුරුද්ද දවසේ යාබද නගරයේ කළ සාප්පු සවාරියේදී දුටු විෂ්මකුරු දසුනක් නිසා අවුරුදු කාලේ පළතුරු ගැන ලියන්නට සිත් වුනා . දනව්වේ හැම කෙහෙල් කඩයකම එකම ලා කොළ පාටින් ඉදුණු කෙසේල් කැන් සිය ගණනක් තිබීම. මුල් ඇවරියේ සිට එකිනෙක ඇවරිය ඉදෙන්නට ඕනෑ වුනත් , කෙසෙල්  කැනේ උඩ ඉඳලා පහලටම එකම පාටින් ඉදෙන්නේ කොහොමද? ඇරත්  කැන් සිය ගණනක් එකපාර ?. මේ බොහෝවිට  ඇසිටලින් හෝ වෙනත් රසායනයක උදව්වෙන්  කළ හාස්කමක් වෙන්නට  පුළුවන් .

මේ විදිහට නෙවෙයි මොන විදිහට ඉදවලා තිබ්බත්, ගහෙන් කඩාගෙන ගෙනවිත් දුන්නත් දැන් ළමයි පලතුරු කනවා හොරයි. ගිය සතියේ හිතවතකු බලන්නට ගිය ගමනකදී ගෙඩි ඉදී පර වෙවී වැටෙන පිණි ජම්බු ගහක් දැක්කා. අහල පහල  ගෙවල්වල ළමයි නතුවාවත්දෝ කියලා මට හිතුනේ එක පොලුපාරක්වත් මේ ගහ දෙසට එල්ල වූ වගක්ද පෙනෙන්ට නොතිබුන නිසා .

අලිපේර, අඹ,පැපොල් . හිඹුටු. පේර, ජමනාරන්, හින්නාරන්, අනෝදා, උගුරැස්ස  ආදී නොයෙක් පළතුරෙන් සාර වූ අපේ ගමේ ගහක ඉදුණු පළතුරක් කවදාවත් දකින්ට ලැබුනේ නෑ , ඒ යන්තම් ඉදීගෙන එන විට කවුරුන් හෝ ඒවා කඩා ගන්නා නිසා .
 ලේනන්, කපුටන්, කොල්ලන් හා ගස් නගින කෙල්ලන්ද ඒ කාලේ හිටියා. අපේ ගෙදරත් හිටියා.   බාගෙට ඉදුණු කෙසෙල් කැනක් ගෙදරට ගෙන ආවාම ඒ ගෙඩි ඉදෙනේකන් ඉන්න ඕනි වුනේ නෑ. අතින් ඔබල ඔබල හත් අට දෙනෙක් ඉදිලද බලද්දී නිකම්ම කන්න පුළුවන් පදමට එනවා දවසකින් හමාරකින් .

මේ විස්තර සමග සුපුරුදු පලතුරු නොකෑමේ දෝෂාරෝපණ අපේ ළමයින් දෙන්නා ඉදිරියේ මලු දිගාරිමින් සිටිද්දී මට එකපාරම මතක් වුනා  යසෝ ආච්චිලා පළතුරු වත්ත . අපේ ගමේ ආච්චිලා කීප දෙනෙක්ම බොහොම සිරියාවන්ත ගෙවල් හා සාරවත් ගෙවතු නඩත්තු කර ගනිමින් තනිවම ජීවත්  වුනා . මේ බොහෝ දෙනෙක් වැන්දඹුවන්. සමහරුන් දරුමල්ලන්ගෙන් ඈත්ව තනිවම ජීවත් වුනා . යසෝ ආච්චි ගමෙන් ටිකක් ඉස්මත්තට වෙන්න ආණ්ඩුවේ පතනක් වටේ දඬු වැටක් ඉදි කරගෙන පලතුරු වත්තක් වැව්වා. මේ පළතුරු වත්තේ  ඇඹුල් පෙර, ජෑම් පෙර, මදේ රතු පේර හා අනෝදා ගස් යහමින් තිබ්බා . හැබැයි මේ ආච්ච්ගේ වත්තෙන් හොරකම් කරනවා බොරු . අතේ පයේ හයියට වඩා උන්දැගේ කටේ සැර දන්නා ඕනිම ජගතෙක් ඒ පළතුරු හොරකම් කරන්න හිතුවේ නෑ .

කොහොම හරි අවුරුදු දවසක ගම වටේ කොලු රංචුවක් සමග ඇවිදිදදී අපට හොඳ ආරංචියක් ලැබුනා. ඒ යසෝ ආච්චිට පොඩි  මුදලක් දී  ඇඹුල් පේර ගෙඩි කඩා ගැනීමට අවසර ලබා ගත හැකි බව.
මේ අනුව මමත් සුනිමල් හා සරත්සිරි ඒ දෙසට ඇදුනා . යසෝ ආච්චී  බොහොම පිරිසුදුවට ගේදොර හා පලතුරු වත්ත තියාගෙන හිටියා .  සුපුරුදු  ආගන්තුක  සැලකිලි අතරේ අපේ රුපියල ඇයට දී පේර ගෙඩි ටිකක් කඩා ගන්න දැයි ඇසුවා .
'හොඳයි පුතේ පේර ඇති තරම් කාලා යන්න පුළුවන්න. හැබැයි අරගෙන  යන්න නම් දෙන්නේ නෑ . ඒ පලතුරු බුෆේ එකක් . වත්තේ ඇතුලට ඇතුලට යද්දී අපි ඉදුනු පලතුරු ලෝකෙක අතරමන් වෙලා.  කනවා කනවා . ගස් නගිනවා . අතු පහත  කරනවා. කඩනවා . කනවා . ඇඹුල් පේර, ජෑම්පෙර, සුදු පේර, මදේ රතු පේර. දැන් ඇති කියලා හිතෙන්නෙම නෑ . රුපියලට හරියන්න කන්නත් ඕනි. ගෙනියන්න බැරි වාඩුව අල්ලන්න්නත් ඕනි . අන්තිමේ බඩ ගෙඩි පුහුල් ගෙඩි වෙනකන් කාලා තමයි ආපහු යන්න තීරණය කලේ. ඒත් යන්න කලින් ආයෙමත් හැරිලා ජෑම්පේර  ගෙඩි අහුරක් කෑවා .

අපරාදේ කියන්න බෑ යසෝ ආච්චි අපිට සීමා දාන්න ආවේ නෑ . පළතුරු මතින් අපි වැනි වැනී ආච්චිගේ සවිමත් ලී ගේට්ටුව ගාවට ආවා. "ලොකු අම්මා අපි යනවා ' සුනිමල් කිවා. ඇය ගෙයි පිළිකන්නේ හාල් පොලන  ගමන්ම .හා පුතේ දෙයියන්නේ පිහිටයි පලයල්ලා. කිව. මට කරකැවිල්ල වගේ ආවා . ආච්චිගේ ගේට්ටු කනුව බදාගෙනම නහයෙන් කටින් ඕක් ඕක් ගාමින් එන බාගෙට හැපූ පලතුරු සලාදය බිමට හැලුනා. බඩ පපුව දැවිල්ල දිදී අම්ල මුසු ඇඹුල් දියරය ආපසු ආවා.  සුනිමල් කබරයා ඇද්දේ ඊලඟටයි.
මටනම්  ජීවිතේටම  පළතුරු අප්‍රිය වී  සිටි කාලයක්  තිබුනානම් මේ සිද්දියෙන් පසු ගත වූ සති දෙක තුන විතරමයි. ඒකට දැන් හැදෙන ළමයි .

චිත්‍රය -දෙව්නි  හා ඔවිනි 

Sunday, February 26, 2017

සමන් ගිහිං අවුරුද්දයි




කලින් පෝස්ට් එකක කිව්වනේ  අපි කසකස්තානේ ඉද්දි  ව මාර පරිප්පුවක් කාලා පරිප්පු හොයාගත්තේ  කියල. පරිප්පු හොයා ගත්තට මොකද මෙතන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් පරිප්පු උයන්න දැනන් හිටියේ නෑ . ඉතින් අපි මොකද කලේ ? පරිප්පු උයන විදිහ කරලා පෙන්වන්නම් කියල අපි කුස්සිය පැත්තට යන්න ආවා.

හෝව් හෝව් හෝව් !

පළමු කොරිඩෝවෙන් එහාට එක අඩියක් තියන්න අපට ලැබුනේ නෑ . කුස්සියට කිසිම පිටස්තරයෙකුට එන්න අවසර නෑ. ඒ සඳහා දොස්තර  නෝනාගෙන් විශේෂ බලපත්‍රයක් ගන්න ඕනි . කුස්සියට අඳින විශේෂ කබා හා හිස් වැසුම් පළඳින්න ඕනි .

මේ කෑම්ප් සයිට් එකේ හිටිය දොස්තරලා දෙන්නෙක්. එක්කෙනෙක් නෙවාසිකයන්ගෙ නිතිපතා කෙරෙන  ප්‍රතිකාර, ප්‍රථමාධාර හා මාසික රෝග පරීක්ෂණ සඳහා කැපවුණා . අනිත් දොස්තර නෝනාගේ රාජකාරිය උනේ කුස්සියේ හා නේවාසිකාගාරවල සනීපාරක්ෂාව, ආහාර සුරක්ෂිතතාව, රියදුරන්ගේ බීමත්කම වගේ දේවල් ගැන හොයන්න . මේ දෙවන දොස්තර නෝනා දවසකට වතාවක් සැම නෙවාසිකගාරයකටම ගොඩ වැදුනා.  නිලධාරී නේවාසිකාගාර , කාන්තා නේවාසිකාගාර හා සේවක නේවාසිකාගාර වෙන වෙනම තිබ්බා . නේවාසිකයන් සඳහා උයන සෑම කෑම වේලක්ම දොස්තර නෝනාගේ පරීක්ෂාවට ලක් වුනා . ඒ විතරක්ද සතියේ වැඩ  දිනවල  උදේ හත වෙද්දී  සැම රියදුරෙක්ම, යන්ත්‍රෝපකරණ ක්රියාකරුවෙක්ම මෙතුමියගේ කාර්යාලයට ගිහිල්ල බීමත්කම හොයන පරීක්ෂාවකට ලක් වෙන්න ඕනි . ඒ සහතිකේ නැත්නම් ගේට්ටුවේ ඉන්න මරුමුස් සේකුරිටි නිලධාරීන් ගෙන්  කිසිම  කෙනෙක්ට එලියට යන්න අවසර ලැබුනේ නෑ .

ඔන්න ඔයාකාරයෙන් කාර්ය බහුල දොස්තර නෝනා හමු වෙලා තමයි  පරිප්පු උයන්න කුස්සියට යෑමේ අවසර ගන්න සිද්ද වුනේ . එයා මේක විහිලුවකට ගන්න උනත් තිබ්බා . කුස්සියේ පාලිකාව වුනු අයිනගුල් අපිත් එක්ක දොස්තර නෝනා මුණ ගැසෙන්න ආව. දොස්තර නෝනට අපේ පරිප්පු අමාරුව තේරුම් කරන්න ගොඩක්ම අමාරු වුනා. අවසානේ අපේ කන්කරචලෙන් බේරෙන බැරි තැන අවසරේ  දුන්නේ කොන්දේසි දෙකක් පිට.

  1. කුස්සියේ සේවකයන් පාවිච්චි කරන හිස් වැසුම් හා කබා පළඳින්න ඕනේ
  2. පරිප්පු උයන වැඩේට පමණක් උපදෙස් දී විනාඩි විස්සක් ඇතුලත කුස්සියෙන් පිට වෙන්න ඕනි. 
මේ කොන්දේසි දෙකටම යටත් වෙලා අපි කුස්සියට ගොඩ උනා . ඔය විදිහට සමන්ගේ උපදෙස් පිට එදා පරිප්පු වැන්ජනයක් පිළියෙළ කෙරුනා . වැඩේ  ගොඩ. එදා සිට අපේ කෑම වේලේ අනිවාර්යයෙන්ම පරිප්පු හොද්දක් හරි තෙම්පරාදුවක් හරි තිබුබා, අපරාදේ කියන්න බෑ කුස්සි ටීම් එකත් දවසින් දවස අලංකාර එකතු කරමින් පරිප්පුවට සාධාරණය ඉටු කළා. 

ඔය විදිහට සතුටින් ගෙවුණු කසකස්තාන් කෑම්ප් ජීවිතේ මට යලි මතක් වුනා මම ඊයේ පෙරේදා  සමාගම් තුනක නිලධාරී හා සේවක නිවාස ඉදිවෙමින් යන අපුරුව දකිද්දී .  මේ සම්බන්ධ වැඩ වගේකට මම  කතා කළා චන්දරේට.

සමන් අවිස්සාවේල්ල පැත්තේ සයිට් එකක් පටන් ගද්දි ඒ එක්ක හිටි තරුණ ඉංජිනේරුවා චන්දරේ . එහෙත් වැඩබිම්  කෑම්ප් එකක් තිබිලා තියෙනවා. 

මේ කාලෙම අලුතින් වැඩට ආ ඉංජිනේරුවන් කිහිප දෙනෙකුටම නවතින්න  කාමර වෙන්කරලා  , ඇඳන් මේස දාලා හදල දීලා තියෙන්නේ ව්‍යාපෘතියේ කළමනාකරු වෙච්ච සමන්ගේ මැදිහත්වීමෙන් .

දවසක් සමන් සහ චන්දරේඅලුතින් හදන පාර බලන්න චාරිකාවක් යනකොට සමන් මෙහෙම කිව්වලු . ' මල්ලි උඹ ඔය සයිට් බාරව ඉන්න ඉංජිනේරුවන්ගේයි සුපර්වයිසර් ලගෙයි වැඩවල පිළිවෙල හා පිරිසිදුකම බලපන් ,හවසට අපි පොඩි වැඩක් කරන්න තියෙනවා'
 ඒ කාලේ ෆෝන් කැමරා එහෙම නැති නිසා මේ විස්තර මතකයේ තමයි ඇඳගන්න වෙලා තියෙන්නේ . මෙහෙමයි උපුල් බලන පාලම ළඟ මිනිස්සු බුලත් කෙල ගහල ලී කෑලි විසුරුවලා , බත් ඔතපු කොළ, සිගරට් බීඩි කොට , නාස්ති කරපු සිමෙන්ති නිමක් නෑ . කමල්ගේ අතුරුපාර හදන සයිට් එකේ එක කුණු බින්දුවක් නෑ. පිරිසිදුයි පිළිවෙලයි. ඔය විදිහට එකිනෙකාගේ බාරයේ තියෙන උප වැඩබිම්වල වග විස්තර හිතේ තියාගෙන දෙන්නත්තෙක්ක ගිහිං තියෙන්නේ කෑම්ප් සයිට් එකට හෙවත් නිලධාරී  නේවාසික කඳවුරට . ඒ වෙලේ කවුරුත්ගි ඉඳලා නෑ කෝකියා ඇරුනහම.  බැලින්නම් අර සයිට් එකේ පිළිබිඹුවක් එතන තියෙනවලු. 

උපුල්ගේ ඇඳේ රෙද්ද නමල නෑ . ඇඳේ පැත්තක පොත් , හෝදපු නැති ඇඳුම්. බිම සිගරට් කොට, කඩල ඇට. බීර මුඩි.  බිම  මාසෙකින්  දෙකකින් අතුගාල නෑ . 
කමල්ගේ ඇඳ ඇතිරිලි අලුතින් හෝදලා , නමල , පොත් පත්තර ලස්සනට අහුරලා පොඩි මේස කැල්ලක . කාමරේ එදා උදෙත් හොඳට අතුගාලා  තියෙනවා.  අනිත් ඇත්තන්ගේත් ඔහොමලු. සයිට් එක කොහොමද? කාමරේත් එහෙම්මලු. 

පහුවදා උදේ සියලුම ඉන්ජෙනේරුවන් හා සුපර්වයිසර්වරුන් රැස් කරපු  සමන් හොඳ දේශනාවක් දුන්නලු . ඉංජිනේරුවෙක් වෙනකොට තමන්ගේ ඉන්න හිටින තැන තියා ගන්න කවුරුවත් කියලා  දෙන්න ඕනි නෑ . ඒත් උඹල මට  බාර දුන්න නිසා මගේ පිළිවෙලට ඉන්න වෙනවා . කැමතිනම් හිටපල්ලා නැත්නම්ව වෙන රස්සාවක් හොයාගෙන  පලයල්ලා කියල .
මට ඕනි පිළිවෙලක් තියෙන මිනිස්සු ටිකක් හදන්න . ඒ නිසා අපි කාමරේ ඉඳන් කොලිටි කොන්ට්‍රෝල් පටන් ගමු කියලත් කිව්වලු.

ඔච්චර පිළිවෙල ගැන හිතන  සමන් මෙච්චර අපිළිවෙල මයේත්  එක්කත් එක ගෙදර බෙදාගෙන කාලයක් හිටියනේ කියල මතකවෙනකොට පුදුමත් හිතෙනවා. කාගේවත් පර්සනැලිටියට වැඩිය බාධා කරන්න සමන් ගීයේ නෑ . අනික හදන්න බැරි දේ බෑම කියල මිනිහා දැනගෙන  හිටියා .

මේ කෑම්ප් කතා බහ අතර තුර චන්දරේ මතක් කරා එන විසි අට වැනිදාට සමන්ගේ අවුරුද්දේ දානේ තියෙනවනේ කියල . ඔවුනේ සමන් ගීහිල්ලා අවුරුද්දයිනේ . දානේ ගෙදර යන්න සෙට් වෙන්න  එපැයි. බන්දු, උපාලි, ගැමුණු , සුදත් , මාහිටි අපි සේරම එකම වහනෙක යන්නේ  . අඩේ සමනුත් හිටියනම් මේ ගමන නියම ජොලි ට්‍රිප් එකක් වෙන්න ඉඩ තිබ්බා ,
Photo :caravanistan.com

Saturday, February 18, 2017

රහිමී රහිමී හා හිල්මී හිල්මී

මීට වසර කීපයකට පෙර බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තායින් පසු මා මෑතකදී ගත කළේ දීර්ඝතම බ්ලොග් නොලියා සිටීමේ කාලයයි. ඒ ගිය අවුරුද්දේ නොවැම්බර් 24 වැනිදා සිට අද එනම් පෙබරවරී 18 දක්වා මාස තුනකට ආසන්න කාලයයි.

මේ තෙමසක කාලයේ මගේ  දින චරියාවේ සිදු වූ වෙනස්කම්, හඳුනාගත් අලුත් අලුත් පුද්ගලයන් හා මුහුණ දුන් වීචිත්‍ර සිදුවීම්  මීට පෙර අවුරුදු තුනක් ඇතුලත මා ලැබූ එවැනි අත්දැකීම් සියල්ලට ප්‍රමාණාත්මකව සමාන බවක් මට දැනේ .

සිදුවූ එක් වෙනසක්නම් මා දවසකට තිස් හතලිස් වතාවක් ‘රහිමී රහිමී’ කියා අමතන ඇමතුම ‘හිල්මී හිල්මී’ කියා වෙනස් කරන්නට සිදු වීමය .

රහිමී කියන්නේ මැලේසියානු ජාතික තරුණ සැලසුම් ඉංජිනේරුවෙකි. ලංකාවේ මුදලින් රුපියල් බිලියන තුන්සීයක් වැයකොට ඉදිකරන අධිවේගී මාර්ගයක මගේ සහයක ඉංජිනේරුවකු  වශයෙන් ඔහු පත් වුනේ 2013 අවුරුද්දේය. එතැන් පටන් රස්සාව නිසා මගේ ඔලුව අවුල් වී හෝ ගිනිගෙන තිබිය යුතු අවස්ථාවල මම කුල් පිට ඊළඟ සැලසුම් ගැන හිතුවේ  රහිමිගේ පිහිට නිසාය . ඔහු මට ඕනෑම වාර්තාවක් හෝ වගුවක් සුළු උපදෙස් කීපයකින්  පසු මා  බලාපොරෝත්තු වූවාටත් වඩා හොඳින් පිළියෙළ කර දුන්නේය. එවැනි දෙයක් යලි වුවමනා වන්නේ කවදාදැයි ඉවෙන් මෙන් අනුමාන කළ රහිමී මා කියන්නත් කලින් ඒවා ලක ලැස්ති කළේය.

හවස් වී  මා නවාතැනට පැමිණි පසු පොත් කියවන්නත් බ්ලොග් ලියන්නත් පරිසරය සැකසු  සුවිශේෂ මිතුරෙක් සිටියේය. ඔහු මෙන්ඩිස්ය. වරලත් සිවිල් ඉංජිනේරුවෙක් වූ මෙන්ඩිස් ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු ආයතනයේ කටාර් ශාකාවේ සබාපතිවරයාද විය.  2014 අවුරුද්දේ අග සිට එකම චමරියේ මා සමග උයාගෙන කන්නට පටන්ගත් මෙන්ඩිස් මා උයන ඒවායේ මෙලෝ රහක් නැති බව වටහාගෙන  මා නැගිටින්නට කලින් උදේ පාන්දර තුනට හොර රහසේ අවදි වී තුන්වේලටම ඇති වන්න බත් මාළු පිනි උයා තබා ඇවිදින්නට ගියේය . මා නැගිට ඔහු පිසූ පාතරාසය වළඳා දවල් බත් එකත් බැඳගෙන වැඩට ගියෙමි . ජීවිතේ නිස්කලංකව ගෙවුණි.

ඉතින් එවැනි කාලයක බ්ලොග් කියවන්නත් බ්ලොග් ලියන්නත් නිදහස ලැබීම අහන්නත් දෙයක්ද?. ජීවිතේට බ්ලොග් හො පොත් කියවන්නේ නැති මේ දෙදෙනා ගැන පොත් දෙකක්ම වුනත්  ලියන්නට කරුණු මා ගාව එක්කාසු වී තිබේ .

මා ඊළඟට ලියන පොතේ තමන් ගැනත් ලියන්නයි මට කී මිතුරු මිතුරියන් අතර  මා කටාර් රටේ සේවය නිමවා ලංකාවට එන ආරංචියට සමුගැනීමේ සාද පැවැත්වූ රටවල් කීපයකම  මිතුරු මිතුරියෝ  වෙති. සිංහල කියවන්නට බැරි වුනත් ඔවුහූ වැඩි දෙනෙක් මා බ්ලොග් ලියන බවත් පොත් ලියන්නට සිතා සිටින බවත් දැනගෙන සිටියෝය. ඔවුන් අතර අපේ සමාගමේ කාර්යාල සහකාර ලෙස කලවංචිකුඩි සිට කටාර්ගි ගිය ජෙයකුමාර්ද සිටියේය. ඔහු මගෙන් දිනයක් වෙන් කරවාගෙන මට දිවා බෝජන සංග්‍රහයක් පිළියෙළ කළේය.

ජෙයකුමාර්ගේ හොඳම මිතුරා ඉංජිනේරු රහිමිය. ඔවුන් දෙදෙනා එකට කෑම ගත්තෝය. හොඳ වැටුපක් ලබන රහිමි  ඇනවුම් කොට ගෙන්වා ගන්නා බත් පාර්සලය ජයකුමාර් සමග බෙදාගෙන කන හැටි මම බොහෝ වාරයක් දැක ඇත.

වසර පහකට ආසන්න මගේ කටාර් ජීවිතය රසවත් වුයේ එහිදී හමු වූ රහිමි, මෙන්ඩිස්, ජෙයකුමාර්, සුසන්ත, ෂෙරීන් , එෆි , ඩෙනිස්, වහීඩ් , ලොයිඩ් ,ඩෙනිස් හා  මාක්ස් ඇතුළු මිතුරු මිතුරියන් නිසාත් මාසයකට වතාවක් මට ගෙදර ඇවිත් යන්නට නිවාඩුත් ගුවන් ටිකට් වියදමුත් සැපයු අපේ සමාගමත් නිසාය .  බොරු පොරොන්දු නොවේ ඔවුන් ගැන වෙන වෙනම ලියන්නට මම අදිටන් කරගෙන සිටිමි .

ඉතින් දැන් මම ගෙදර ඉඳන් වැඩට යමි . ගෙදර ඇවිත් මාසයක් නිදහසේ ඉන්නට මට ඉඩක් ලැබුනේ නැත. තවත් අධිවේගී මාර්ගයක වැඩට යන්ට සිද්ද වෙලාය. මගේ කන්තෝරුවේ සේවයට පැමිණි පළමු සහයක නිලධාරියා හිල්මිය . මම ඔහුගෙන් මෙවැනි ඉලලීමක්  කලෙමි.
මම ඔබට ටික කලක් යනතුරු හිල්මී නොකියා රහිමී කියා කතා කරන්නද ?
ඔහු ඊට එකඟ වුන නිසා මට ආයෙමත් බ්ලොග් ලියන්නට පුළුවන් කාලයක් උදා වෙමින්  තිබේ .

Wednesday, November 23, 2016

පුංචිපහේ බිස්නස් හා එකයි පණහේ ලාබය

Small Seller     Photo: Clipart Kid 
සිංදු කීමේ හැකියාව්, චිත්‍ර ඇඳීමේ බුහුටිබව වගේම උපතින් රැගෙන එන ගුණයක් සේ මා පිළිගන්නා බිස්නස් පටන් ගැනීමේ උනන්දුව හෙවත් ව්‍යවසායකත්වයද හරි පුදුම චරිත ලක්ෂණයකි. මා ඉගෙනගෙන ඇත්තේත් වටහාගෙන ඇත්තෙත් සමාජයේ ඉතා සුළු පිරිසකට පමණක් මේ ගුණය තිබෙන බවය. ව්‍යාපාර අවස්තාව හඳුනා ගැනීම, අත් නාරින උත්සාහයෙන් එය යතාවක් කර ගැනීම වගේම හවුල්කරුවාගේ විශ්වාසය තහවුරු කරගැනීම මේ සඳහා අවැසි ගුණාංග වෙන්නේනම් මා මේ ලෝකයේ දූටු පළමු ව්‍යවසායකයා සුනිමල්ය.

කිසිදු ව්‍යාපාරික පවුල් පසුබිමක් ඔහුට නොතිබුණ අතර අපේ සරල ගම්මානයේ ඒ වගේ අදහස්වලට දිරිදෙන පසුබිමක්ද නොතිබිණි .  මේ සුනිමල්ගේ කතාවය.

අම්මාගේ පීණසට බේත් ගන්න ටවුමේ  ආයුර්වේද රෝහලට ඇය සමග සුනිමල්ද ගියේය. ඔහු ඒ වන විට හතේ  පන්තියේ සිසුවෙක් විය.
       ආයුර්වේද ඉස්පිටිතාලේ  තෙල්, බෙහෙත් ගුලි   හා අරිෂ්ඨ නිකුත් කරන  බේත් පෝළිමේ අම්මා වේලා ගනිද්දි පුංචි එකා අවට විසිතුරු බලා ඇවිද්දේය. ඒ බලද්දී ඔහු දුටුවේ අපුරු දැන්වීමකි.

  ‘අරත්ත මුල් මිලදී ගනු ලැබේ‘
ඔහු ගෙදර ආ හැටියේ මා බලන්නට ආවේය. අවුරුද්දට උණවෙඩි වලට භූමිතෙල් ගන්නත් වෙසක් එකට සව් කරදාසි ගන්නත් අපට සල්ලි මදි පාඩු වීම් අපමණ විඳ තියෙන නිසා මේ අරත්ත කතාව ඔහු මා සමඟ කියද්දී ඔහුගේ ඇස් දෙක දීප්තිමත්ව බැබළුණි.

අපේ ගෙවල් ළඟ පිහිටි අක්කර ගානක කැලෑ රොද පාරට මායිම් වුණේ ස්වභාවික හරිත වැටකිනි. එය හරි අපුරු එක යායට වැට දිගේ වැවුණු අරත්ත ගාලකි.
මේ අරත්ත ගාලෙන් ඇතුළත් පිහිටි උස කැන්ද ගස්  කුඩු දවුලා ,එරමුදු, ටූනා ආදී ශාක වලට යටින් තඩි මිරහ, රෑ කුමරිය, ගඳපාන  ආදී නම් වලින් වු යටි ‍රෝපණයක්  තිබුනේය.

ඉතිං අන්න ඒ ලන්දේ  මායිම් තීරුවේ  තිබූ  අරත්ත පඳුරු හාරා මුල් විකුණමුයි සුනිමල් මට යෝජනා කරද්දී මගේ සියොළඟ බියෙන් වෙව්ලා ගියේ එය වැරදි වැඩක් කියලාය.
ඒත් අරත්ත ගාල තියෙන්නේ රිසිවේෂන් ඉඩමක බවත් කවුරුත් දොස් කියන්නට එන්නේ නැති බවත් කියන්නට තරම් ඒ වනවිටත් පැහිලා සිටි සුනිමල් මා අරත්ත මුල් බිස්නසේකට කැමතිකරවා ගත්තේය.
පසුවදා උදැල්ලක් හා නාරස්සනයක් සොයාගත් අපි හවස ඉස්කෝලේ ඇර පැමිණ බාගෙට බත් කා අරත්ත මුල් නෙලීමට ගියෙමු.
අරත්ත මුල් ගලවනවා කියන්නේ ලේසිපාසු  වැඩක් නොවීය . පළමුවෙනි දවසේ අපට පඳුරු මුල පාදා යන්තන් මුල් කැබලි කීපයක් එකතු කරගන්නට පුළුවන් විය.
නමුත් දෙවන දවසේ පටං අපට සතුටු හිතෙන තරම් මුල් ගොඩක් හාරා ගන්නට හැකි විය. තරමක මුල් ගොඩක් එකතු වී තිබු හතරවන දවසේ  පෝර උරයක් සොයා ගෙන සුනිමල් සමඟ අරත්ත මුල් ටික එකතු කලෙමි.
එය බෑග් උර බාගයක් පමණ වු අතර තනි ළමයෙකුට උස්සන්නට අපහසු තරම් විය.
“දැන් මේ ටිකට මොකද කරන්නේ? කෝමද ආයුර්වේදයට ගෙනියන්නේ“? මම ඇසුවෙමි.
කරන්නේ මොකක්ද කියලා ඒ වනවිටත් සැලසුම් කර තිබු  සුනිමල් පළමුව සුනිමල්ලැ ගෙදරට අරත්ත මුල් ටික ගෙනියන්නත් දෙවනුව පසුවදා ඉස්කෝලේ ඇරුණ හැටියේම ආයුර්වේදයට ගෙනිහින්  දෙන්නත් තනියම ඉදිරිපත් වුණේය.
පසුවදා ඉස්කෝලේදී අපි දෙන්නා තනියෙම කුටු කුටු ගෑවේ හවස අරත්ත මුල් වෙළදාමෙන් කරන දේවල් ගැනය.
උණ වෙඩි භූමි තෙල් හා වෙසක් සව් කරදාසි වලට මුදලක් වෙන්කර තබා ඉතිරි ඒවාගෙන් ගන්නට පුළුවන් නොයෙක් රස කැවිලි ගැන කතා වුණෙමු. බූන්දි, බොම්බයි මොටයි හා හකුරු කේක්ද ඒවා අතර විය.                   
එදා රෑ මට නින්ද ගියේ නැත.හීනෙන් පෙනුනෙත් සුනිමල් හා මම අලුත් ඇඳුම් ඇඳගෙන පෙරහැර බලන්නට යද්දී වෙනදා වගේ නැතිව අයිස් ක්‍රීම් වෑන් එක ළඟ නතර වී ඕනෑ ඕනෑ හැම ජාතියේම එක එක සල්ලි දී රස බලන හැටිය. ජීවිතයට දැක නැති බැලුම් බෝල මෙන් මහත අයිස් ක්‍රීම් බෝලයක් අතට ගන්නට යද්දී මට ඇහැරිණි.

සුනිමල් අරත්ත අල විකුණු සල්ලි ද අරගෙන ඉස්කෝලෙට එන්නට නියමිත සිකුරාදා දවසේ මම උදෙන්ම පාසලට ගියෙමි.
සුනිමල් ආවේ පන්තිය පටන් ගන්නට ඔන්න මෙන්න තියෙද්දීය. ඒ නිසා සල්ලි බෙදා ගන්නට ඉන්ටවල් වෙලාව එනතුරු  ඉවසන්නට වුණේය. ඉන්ටවල් එකේදි සුනිමල් මුණ අඳුරු කරගෙන මා සමඟ කීවේ හිත රිදුම් දෙන ආරංචියකි.
“මම ඊයේ මේ පෝර බෑග් එක අරං ගියා මඟ නැවති නැවති. ආයුර්වේදෙට ගියාම ගබඩාවට එන්න කියලා ගෝනිය දිග ඇරියා. බලපු ගමන් කිවා මේවා මෙහෙම ගන්නෑ  පෙති කපලා වේලන්න ඕනි දවස් ගාණක් කියලා “.
“ඉතිං“?
 “ මම ආපහු ගෙදර උස්සාගෙන  ආවා“.
මගේ වට්ටක්කා වෙළඳාමේදි කුණු වට්ටක්කා ගෙඩිය ගෙදර ගෙනාවාට පසු ඇති වු සිත් තැවුල මෙන්ම වු වේදනාවක් හිතට දැනුනද මෙතනදී නම් තවත් බලාපොරොත්තුවක් ඉතිරි වී තිබේ.
පසුවදා හවස අරත්ත කැලේට රිංගනවා  වෙනුවට සුනිමල්ලෑ  ගෙදර ගොස් මිදුලේ පැදුරක් එලා අරත්ත මුල් පෙති පෙති වලට කැපුවෙමු. පැඳුර කැපී හිල් වෙද්දී සුනිමල්ලැ අම්මා ඇවිත් ඔහුට බැන වැදුනේය. ඒත් ඇය සුනිමල් හා මම කරන වැඩේ මොකක්දැයි හාරා අවුස්සන්ට නොආවාය. ඒ අතින් සුනිමල්ට මට වඩා ගෙදරින් නිදහසක් ලැබී තිබුණි.සුනිමල් වාසනාවන්තයෙකැයි මට සිතිනි.

ඊළඟ සතියේ හොඳින් වේලාගත් අරත්ත අල ගෝනිය  රැඟෙන සුනිමල් ආයුර්වේදයට ගියේය. මුලින්ම රාත්තල් හත අටක් තිබු අරත්ත මුල් ගෝනිය රාත්තල් තුනකට අඩු වී ඇත.
ඒ වන විට කලින් වතාවේ මෙන් අපේ පළමු ව්‍යායාමයෙන් ලැබෙන මුදල ගැන ආසාවක් මා තුල නොවීය.
පසුවදා උදෙන්ම සුනිමල් පාසල් ආවේය. මාව පසෙකට කැඳවා ලැබුන මුලු මුදල වන ශත පනහේ කාසි හය පෙන්නුවේය.ඉන්පසු පළපුරුදු බිස්නස් කාරයෙක් මෙන් රුපියල් එකයි පණහක් මගේ අතේ තිබ්බේය.

*******************

පසු සටහන :
සුනිමල් පාසැලෙන් පිටවුදා පටන් මේ වනතුරු සම්මා කම්මන්ත වර්ගයේ සුළු සුළු ව්‍යාපාරවල නියැලී ජීවිකාව ගැටගහ ගනියි. කුමක්දෝ හේතුවක් නිසා ඔහු විශාල ව්‍යාපාරිකයෙකු වීමට උත්සහ නොකළ අතර කිසිදා ණයතුරුස් බරින් පීඩා විඳිනවා කියා අසන්නට ලැබුනේද නැත .

අනෙක් අතට ඔහුගේ සහයකයා වූ මා බිස්නස් ආරම්භ කිරීම හා රැකබලාගැනීම පිළිබඳ ප්‍රස්චාත් උපාධි නිබන්ධනයක්ද ලියා තිබෙන අතර ව්‍යාපාර කීපයකටම  පොඩි පොඩි ආයෝජන සිදුකර ඇත . ඉන් සමහර ඒවායෙන් රුපියල් එකයි පණහක හෝ ලාබයක් ලබන්නේ නැතිව අත්හැර දමා ඇත. සමහර ඒවා සාර්ථක කර ගන්නට පුළුවන් වුනේ  සුනිමල්ලා වැනි හවුල්කරුවන් හමු වීම  නිසාය. මේ ගැන පසුව ලියන්නට සිතාගෙන සිටිමි 

Wednesday, November 16, 2016

ගරු කටයුතු පරිප්පුව


පරිප්පු වර්ග -සේයාරුව India Today
නිසි  ගරු සැලකිල්ල නොලැබෙන  නාම පද  කීපයක්ම අපට තිබේ .  යමෙකුට පහත්කොට කතා කිරීමට හෝ  අපහාසාත්මකව ඇමතීමට යොදාගන්නේ  ' බල්ලා, කුකුලා, ගොනා, හරකා, බුරුවා  වැනි අපට ඉතාම හිතවත්, අහිංසක, ප්‍රයෝජනවත් සතුන්ගේ නම් ටිකකි . ඒ වුනාට  සිංහයා , ව්‍යාඝ්‍රයා, රාජාලියා වගේ මෙලෝ හිතවත්කමක් හෝ  කුළුපග කමක් නැති සතුන්ගේ නම් එක්ක ගෑවී ඇත්තේ වීරත්වයයි, ගරු ගාම්භීරත්වයයි. සමහරවිට මේ පුරුද්ද අපේ රටේ  සමාජ මානසිකත්වයට අදාළ වෙන්නත් පුළුවන්.

ඔය වගේම මාර අසාධාරණයක් වී ඇති රසමසවුලක  නමකි 'පරිප්පු' .  පරිප්පු  ඉස්කෝල,පරිප්පු නිවාස , පරිප්පු බස් හා පරිප්පු චරිත ඕනෑතරම්  තිබේ . ‘මාර පරිප්පුවක් වුනේ’ , ‘නිකං පරිප්පු කෑම’ වැනි පද කිසිසේත් රසවත් දේවලට යොදන්නේ නැති උනත් පරිප්පු නැති හෝටලයකට දවල් කෑමට යන්නේ එහෙමත් කෙනෙකි .

ලෙන්ටිල් (Lens culinaris)යන ඉංග්‍රීසි නම හැදී ඇත්තේ  ලෙන්ස් එකක් නැත්නම් කාචයක් වැනි පෙනුමක් පරිප්පු ඇටේට ලැබී තිබෙන නිසාය.රතු පරිප්පු අප අඳුනන්නේ මයිසුර් පරිප්පු  නමිනි. ඒ උනත් ‘මයිසුර්’ යන වචනය ලබා දෙන්නේ  තනිකර වැරදි තේරුමකි . එය 'මසූර්' පරිප්පු කියා වෙනස් විය යුතුය. ඉන්දීයාවේ තිබෙන මුන් .  කඩල , චානා වැනි නොයෙක් රනිල බීජ පියලි වලින් තැනූ  සියලු පරිප්පු වර්ගවලට වඩා රත් හෝ තැඹිලි  පැහැයක් ගන්නා මසූර්   ඩාල්  ලෝකයේ ජනප්‍රියම පරිප්පු වර්ගයයි.

අපට උගන්වා තිබ්බේ ඉන්දියාවේ මයිසුර් පලාතේ වගාකොට  ආනයනය කරන පරිප්පුව  'මයිසූර් පරිප්පු ' බවය. ඒත් දෙමළෙන් පරුප්පු කියාත් සංස්කෘත බසින් ගෙන හින්දියෙන් හා ඉංග්‍රීසියෙන් ඩාල් කියන්නේත්  ඕනෑම රනිල බීජයක  පොතු ඉවත් කර සකසාගත් පියලිවලටය. මසුර් පරිප්පු ඒවා අතරින් එක් වර්ගයක් පමණකි.

ලෝකයේ වැඩියෙන්ම  පරිප්පු වවන්නේ  කැනඩාවේ බව අසන්නට ලැබීමෙන් මම අන්ද මන්ද වීමි. ඉන්දියාවට ලැබෙන්නේ දෙවැනි තැනයි . ඒත් ඉන්දියාවේ වවන පරිප්පු ඉන්දියාවෙන් පිටට යවන්න නොදී ඉන් වැඩි කොටස ඉන්දියානුවෝ  තුන් වේල තිස්සේ  කා දමති.

රජීව් ගාන්ධිගෙ අණින් ඉන්දියාවේ සිට ගෙනත්  ලංකාවට ගුවනින් දැම්මෙත් සමහරවිට කැනඩාවෙන් ගෙනා පරිප්පු වෙන්න්නට බැරි කමක් නැත. අනිත් අතට පරිප්පු වැඩිපුරම වවන්නේ ඉන්දියාවේ නොව කැනඩාවේ කියා දන්නවානම් අපේ බොහෝ දෙනා පරිප්පු මේ තරම් පහත් කොට නොසලකනු ඇත ..

හත්තැව දශකයේ මැද  අප කුඩාවුන්  කාලයේ පරිප්පු ඇතුළු බොහෝ කෑම බීමවල හිඟයක් තිබුණු අතර රතු පරිප්පු තිබුනේ සමුපකාරයේ පමණි. කලුකඩේ තිබ්බත් ඒවා ගිනි ගණන්ය . පවුලකට ලැබුණු කුපන් පොතේ සහන මිලට පරිප්පු ගන්නට කුඩා මුද්දර කොටු  තිබුණු අතර මේ කාඩ් දුප්පත් මිනිස්සු කාට හරි විකුණා  අනෙකුත් අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් සල්ලි වලට ගත්තෝය.

මේ ළඟදී සමවයස් මිතුරු සාදයකදී ඒ කාලේ කඩේ යෑම ගැන කතා කරද්දී කරදාසි ගොටු ගැනත් කියවුනේය. පරිප්පු, සීනි , තේකොල මේ සේරම කඩෙන්  කිරා දුන්නේ කරදාසි ගොටුවලටය. ගෙදරට ආ අමුත්තෙක් බැරි වෙලාවත් දවල් කෑමටද  ඉන්නා වගක් පෙනුනොත් පිටිපස්සේ දොරෙන් පොඩි එකෙක් කඩේට යවා පරිප්පු රාත්තල් බාගයක් හා සැමන් ටින් එකක් ගෙන්නා ගැනීම අමුතු දෙයක් නොවීය. මේ පරිප්පු ලැබුනේද  කරදාසි ගොට්ටකටය.

මගේ සුමිතුරු සමන් හා මම  පැරණි සෝවියට් දේශයට අයත්ව තිබු රටක  තෙල් බිමක සේවයට ගිය මුල් දවස්වලදී අප දෙදෙනාටම කෑම පිලිබඳ ලොකු අවුලක් තිබුනේය. අඩු තරමේ පරිප්පු ටිකක්වත් හොයා ගන්නට තැනක් නැද්දයි අප කඩා නගරයේ  හැම තැනකම සොයා  බැලුවෙමු.  මිතුරු, නොමිතුරු හැමෝගෙන්ම අසා බැලුවෙමු. පරිප්පු යන වචනය තබා, ඩාල් හෝ ලෙන්ටිල්  කියන වචනවත් කවුරුවත් අසා තිබුනේ නැත .

ඔය අතරේ අප සහබාගී වූ පුහුණු වැඩ සටහනකදී දකුණු ආසියානු  රටක තරුණයෙක්  මුණ ගැසිණි. ඔහු දුටු හැටියේම අප දෙදෙනාගේ ‘පරිප්පු' බලාපොරෝත්තු දැල්වුනේය . එහෙන් මෙහෙන්  ආගිය තොරතුරු කතා කරාට පසු අප ඔහුගෙන් ඇසුවේ පරිප්පු හොයා ගන්නට තැනක් තියෙනවාද කියලාය. ඒ ප්‍රශ්නය අසද්දී  ඔහු කම්පාවට පත් වුණේය
“අයියෝ උඹල දෙන්න දැක්ක ගමන්ම මමත්  හිතුවේ පරිප්පු ගැන ආරංචියක් අහ ගන්න පුළුවන් වෙයි  කියල . මම  ආපු දවසේ ඉඳන් පරිප්පු හොයනවා’ .

ඒත් ටික දවසකට පසු එදා හමු වූ අපේ ඉන්දියානු මිතුරාගෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ලැබිණි.

“මාර වැඩේනේ. පරිප්පු මේ රටේ තියෙනවා . ඒත් ඒවට මෙහෙ කියන්නේ මක්මජ් වගේ වෙන බහුබූත  නමක්. මෙහෙ උන්  කවදාවත් පරිප්පු හරියට උයන්නේ නෑ. පිටි  වෙන්න අඹරලා තක්කාලි , සෝස් , ලෙමන් එහෙම දාල සුප් එකක් හදනවා. උඹලා කුස්සියට ගිහිල්ල මක්මජ් සුප් හදන්නේ මොනායින්ද කියල අහපන්”.
අපේ වැඩබිම් මුළුතැන්ගෙයිම තිබී පරිප්පු හමු වුනේ ඒ හෝඩුවාව නිසාය  . එදා සිට අපට ඒ රටේ ජීවිතය වඩා සුවපහසු විය.

කලකට පෙර දකුණු කොරියාවේ රැකියාවක් සඳහා ගිය මගේ මිතුරෙක් වන සිසිර  ඒ රටේ සිට මා අමතා කිව්වේ අයියෝ සල්ලි හම්බුනාට වැඩක් නෑ, මට රස්සාව දමල ගහලා ආපහු එන්න හිතෙනවා කියලාය  .
“මෙහෙ අපට අල්ලන  කෑම මොකුත් නෑ . ගොඩක් දවස්වල පළතුරක් කාලා බාගෙට බඩගින්නේ ඉන්නේ” .

තවත් සතියකට පමණ පසු සිසිර  දුරකථන ඇමතුමක් දුන්නේය. ‘ මෙහෙ ඉන්න යාලුවෙක් මට මාකට් එකක් හොයල දුන්නා පරිප්පු තියෙන. දැන් අවුලක් නෑ . මොනා හරි හදාගෙන කාල ඉන්නවා” .
බාගෙදා කොරියාවේ රස්සා කරන්නට ලංකාවේ උදවිය හෝ ගාලා යන්නට පටන් ගත්තේ සිසිරගේ මේ ‘පරිප්පු’ හොයා ගැනීමෙන් පසුව වෙන්නට ඇත.

තව දවසක්  මා රැකියාව කළ රටේ  තරු පහේ හෝටලයක පැවති  විශේෂ උත්සවයක් අවසන මිතුරෙකුත් සමග මදුසාදයෙන්ද  මදක් රසවත් වී රෑ කෑමට  බුෆේ එකට ගියෙමු.
මේ රස සුවඳ උතුරන බෝජුන්හළේ යුරෝපීය හා මැදපෙරදිග වට්ටෝරු අතරේ තිබු පිට්සා රොටි පළුවක් පිඟානට බෙදාගෙන කෑම බඳුන් එකිනෙකට එබී බල බලා සුන් වූ බලාපොරෝත්තුවෙන් ඇවිද යන ඔහුගෙන් මම මෙසේ ඇසුවෙමි .
‘මොනාද හොයන්නේ? ‘
මිතුරා හිනා වුණේය .
“නෑ මචං මම මේ අමතක වෙලා හෙව්වේ  පරිප්පු හොද්දක් වගේ එකක් තියෙනවද කියල” .

****

සටහන :


ඇමරිකාවේ පරිප්පු සැමරුම ගැනත් ලෝක පරිප්පු අවුරුද්ද ගැනත් ඉකොනොමට්ටා වැදගත් තොරතුරු ලියා තිබේ . ස්තුතියි 

Wednesday, November 9, 2016

නැන්සී මලික් ප්‍රේම පුරාවත

Painting from Zedge.net
ලකට පෙර අපේ සැලසුම් අංශයේ සේවය කළ නවදිල්ලියේ උපන් තලත්නිතෑනි,  මනමාල තනිකඩයා මලික් නිතරම පාහේ පුංචි පනාවකින් උඩු රැවුල පීරුවේය.  දක්ෂ ආර්ථික කළමනාකරුවෙක් මෙන් දෙපස රක්ෂිත කලාපවලින් ජෙල් ගා නම්මවාගත් කෙස්ගස්වලින්  “O” අකාරයෙන් මතුවන හිස් මුදුන් තට්ටයට ආවරණ සපයා ගත්තේය . මලික්ගේ උඩුරැවුල තද දුඹුරු පාටය . සමහර සතිවල එය කළු පාටය.

මලික්  පෙනුමෙන් නිරෝගීය , ඇන්දේ පිරිසිදු හොඳින් මදිනලද බ්රෑන්ඩඩ් කමිස කලිසම්ය. පැළන්දේ වටිනා සපත්තුය. පොඩි නිසාන් කාරයක් තියාගෙන ලස්සනට සිටි ඔහු කාන්තාවන් ඉදිරියේ ඉතාමත් කරුණාවන්ත මිනිසෙක් වුනේය.  ඉල්ලන්නේ නැතිව වුනත් ඔවුනට උදව් කළේය .

මලික්ට එකියක් නැතිවනවිට තව එකියක් පරිද්දෙන්  ඕනෑම කාලයක පෙම්වතියක් සිටියාය . ඔහුගේ  පඩියෙන් අඩකටත් වඩා වෙන් වන්නට ඇත්තේ ඔවුන්ව නඩත්තු කරන්නටය. මෙසේ නිදහස් සරල දවසැරියාවක් ගෙවූ මලික්ගේ කියන්නට තරම්  දුර්ගුණයක් නොවුයෙන් ඔහුගේ ස්ත්‍රී ලෝලීත්වය  කාටවත් ප්‍රශ්නයක් නොවිණි. ඇරත් ඔහු වියදම් කරන්නේ ඔහුගේ සල්ලිය.  ඉතින් මොකෝ  ඔහු එක්ක යහළු වන්නේ ඔහුට කැමති ගැහැණුනේ.
ඒත් සියල්ල වෙනස්වන්නට පටන් ගත්තේ කිසිවෙන් නෝසිතු ආකාරයෙනි . මලික්ගේ  රාජකාරී වැඩ සියල්ල නොසැලකිලිමත්කමින් පිරෙන්නට විය.. ඔහුගේ පෙනුම බලා  සිටිද්දී දුක්බර වෙන්නට විය. කොණ්ඩය හා උඩුරැවුල කළු දුඹුරු සායම් අලුත් නොකිරීම නිසා අලුසුදු පැහැය මතු වෙමින් තිබුනේය.  

ඔහු පරක්කු  වෙලා කන්තෝරුවට පැමිණ ඊළඟට කලේ මුහුණ ලොකු මොබයිල් ෆෝනයකින් කාගේදෝ සමග නිරන්තර  චැට් කිඊමය . මා දිනක් හදිසි රාජකාරියකට සැලසුම් අංශයට යනවිට එහි සිටියේ මලික්  පමණකි. දොරට පිටුපා වාඩි  වී සිටි ඔහුගේ මේසය මත තිබු පරිගණක තිරයේ  කාන්තාවක් ගී කියමින්  සිටියාය. ඇය  තරමක්  තරබාරු මැදිවියේ ලඳක් වූ මුත් පියකරු එකියක් වුවාය. පසුබිමේ විශාල ශාලාවක බිම දැමු මෙට්ට කීපයක් මත තවත් කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු  සිටි බව ඇසිල්ලෙකින් උනත් මම පැහැදිලිව දුටුවෙමි. ඔවුන් තිරයේ ගී ගැයු කාන්තාවට  වඩා ලස්සන බවක් මට නිකමට කල්පනා වුණේය .

මා පැමිණි ඉව දැනුණු  සැනින්  පුටුව පසෙකට කර පරිගණක තිරය මුවා  වන සේ ඔහු හිට ගත්තේය . කම්පනය මුසු කලබලෙන් මුත්  සුපුරුදු  හිතවත් විදිහටම මා ආ කාරණය විමසා අවශ්‍ය ලේඛන සමග මගේ කන්තෝරු කාමරයට එන්නට පොරොන්දු උනේය .

එදා කෑම පැයෙන් පස්සේ  සිතියම් රෝලක් හා පයිල්  කවරයක් සමග මා සොයා ආ මලික් වෙනදට වඩා ලත වෙමින් මොකක්දෝ කියන්නට උත්සහ  කරන බව මට පෙනිණි. සාවධාන ඇහුම්කන් දෙන්නෙක් ලෙසත්, ඒවා අනුන් සමග හෙළිදරව් නොකරන විශ්වාසවන්තයෙක් ලෙසත් ඔහු මාව පිළිගෙන තිබුනේය. ඒ නිසා මලික්ගේ ප්‍රේම කතා අසන්නට දවසට පැය භාගය බැගින් සති කීපයක් වියදම්  කරන්ට එදායින් පසු මට සිදු විය.  එය නවකතාවකට ලියන්නට පුළුවන් තරමේ දිග එකකි.
මලික්ගේ ප්‍රේම කතාවේ  සාරාංශය මේ වගේය:.

මලික් අවුරුදු විස්සකට ආසන්න කාලයක් මැදපෙරදිග හා සිංගප්පුරුව වගේ තැන් තැන්වල රස්සාව කළේය. රත්තරන් කිලෝ තුන හතරක් එකතු කර සොයුරියන් තිදෙනා කසාද බැන්දෙව්වේය. ප්‍රියාවියන්  කීප දෙනෙකුටම ප්‍රේම කළේය. ඔවුන්ට වියපැහැදම් කළේය.  තනිකඩ සල්ලාල දිවියකට  වැටුනේය.  වැඩිපුරම   ඔහු හිත ගත්තේ චීන හා පිලිපීන යුවතියන්ය. සුදු, කහ, රත්පැහැ  ශරීර පාට  හා පියකරු පෙනුම , සැහැල්ලු, විවෘත ගති පැවතුම් ඔහුට ඔවුන් කෙරෙහි විශේෂ ආකර්ෂණයක් ඇති කළේය.  මේ පෙම්වතියන්  බොහොමයක්  අවුරුද්දෙන් දෙකෙන් නැත්නම් මාස  කීපයකින් ඔහු හැර ගියෝය. සමහරු ඔහුගේ මුදල් පසුම්බියද අඩියටම හිඳෙනතුරු සුද්ද කලෝය.

ඒත් නැන්සි?. ඈ එසේ නොවේ. නැන්සි  යනු මලික්ගේ මිතුරෙක් වූ  රන්දීර්ගේ ඉස්සර  පෙම්වතියයි. මිතුරන් දෙදෙනා වාසය කලේ එක ළඟ ළඟ  තට්ටු නිවාස දෙකකය. තමන්ට කෙතරම් සුරූපී  පෙම්වතියන් හමු වී තිබුනත් රන්දීර්ගේ මහත දෙහෙත වැඩිමහල් පෙම්වතිය නැන්සී, මලික්ගේ  සිතට අල්ලා තිබිණි . ඒ ඇය සිය මිතුරාට සලකන මිත්‍රශීලී  සෙනෙහෙවන්ත සෙයියාව නිසාය. ඇය මවක් මෙන් ගෙදර සියලු වැඩ කළාය. රන්දීර්ගේ ඇඳුම් පැළදුම් සෝදා මැද දුන්නේය. ඔහුට ඇහෙන්නට සින්දු කිව්වාය. ගෙදරට එන අමුත්තන්ට සංග්‍රහ කළාය. කොටින්ම එම ගෘහය රසාලිප්ත  නිවහනක්  උනේය. අසංවේදී  මිනිසෙක් වූ රන්දීර් කුණු ලෝබයෙකි . ඔහු කන්න බොන්න ටිකක් දෙනවා හැර ඇය වෙනුවෙන් කිසිම වියදමක් නොකළමුත් අගේ හැම හැසිරීමකම, ඉරියව්වකම  පෙනුනේ සිය පෙම්වතා වූ රන්දීර්ට ඇති දයාවයි. ප්‍රේමණීය බැඳීමයි.

කෙසේ හෝ ඇය තමන්ගේ වහළ යටට ගන්නට ඇත්නම් කියා සිතෙන මිත්‍රද්‍රෝහී  සිතිවිල්ලෙන් මලික්ට ගැලවීමක් නොතිබුණි. දිවා රෑ මේ ගැන සිතමින් මලික් සිය අනෙකුත් ප්‍රියාවියන් කෙරෙන් කෙමෙන් ඈත් වුනේය.
මේ දුර්භාග්‍යසම්පන්න ප්‍රේම වේදනාව නිමා කරමින් මලික්ගේ ලෝකයට නොසිතූ ලෙස වසන්තය  උදා උනේ රන්දීර් කුරිරු ලෙස නැන්සීව එළවා දමා  වෙනත් පෙම්වතියක් නිවසට කැන්දා ගත්තාට පසුවය.

සිය දුක් ගැනවිල්ල කියන්නට නැන්සි හමු වන්නේ මලික්ය. ඉබ්බා දියට දාද්දී ඇන්නෑවේ කියන්නාක් මෙන් බොරු අනුකම්පාවක් පෙන්න පෙන්නා ටිකෙන් ටික තමන්වෙත ඇයව නම්මවා ගන්නට ඔහුට හැකි විය. මලික් සමග නිල නොවන දීගෙක ආවා වුනත්  නැන්සී දිගින් දිගටම කළේ රන්දීර් ගැන මතක් කරමින් රෑ මුළුල්ලේ හූල්ලන එකය . සමහර විට ඇය රෑ මැදියමේ නැගිට ඇඳ ඉහත්තේ  වාඩි  වී හඬමින් සිටිනු මලික් දුටුවේය.  මේ මොනවා වුනත් නැන්සී ඉතා උසස් මිනිස් ගතිගුණ ඇත්තියක් බව පසක් කරමින් සිටියාය. ඇය ඔහුගේ මිල මුදල් නාස්ති  නොකලාය. ප්‍රිය දේම කතා කළාය . ගේදොර ඉතාම ප්‍රියජනකව තබා ගත්තාය.

මේ වනවිට මලික් ඉවසිලිවන්ත කාරුණික මිනිසෙක් වී සිටියේය. ඔහුගේ ජීවිතයේ සියලු අරමුණු නැන්සි දෙසට නාභිගතවෙමින් තිබිණි. ඒත් මලික් නැන්සී ප්‍රේම කතාවේ මල් පූදින්නට පෙර තවත් අභාග්‍ය සම්පන්න දෙයක්  සිද්ද වුනේය . ඒ සිය  රාජකාරී ස්ථානයේ සිදුවූ අලකලංචියක් නිසා ඈ ඇතුළු බොහෝ දෙනෙකුට රැකියා අහිමි විය. වීසා අලුත් නොකිරිණි . ඒ නිසා පඩිනඩි බේරා ඔවූන් සියරට පිටත් කරනතුරු රඳවා තිබුනේ තානාපති කාර්යාලය බාරේ වූ කඳවුරකය. මේ වගේ පුංචි අවනඩුවක් වුනත් මාස ගණනක් ඇදෙන බැවින් ඔවුන්ට එතෙක්ගෙ වන්නට සිදුව තිබුනේ අර්ධ සිරගත දිවියකි.

සතියකට සැරයක් පමණක් ඇති අවසරයෙන් ඇය බලන්නට ගිය  මලික් ඇයට කෑම්, බීම, දුරකතන රීචාජ් කාඩ් ආදිය  ගෙන ගොස් දී ඈ අස්වස්සවා ආවේය.  මුල්ම දවසේ ඔහු ගෙනගොස්  දී ඇත්තේ වටිනා ජංගම දුරකතනයකි.  ඉන්පසු මලික්ගේ කාලය ගෙවුනේ ජංගමය ඔස්සේ නැන්සී සමග චැට් මල් නෙලීම වෙනුවෙන්ය.  ඇය ඔහු වෙනුවෙන් ගීත ගැයුවාය . කතන්දර කීවාය.

මලික්ට තිබුනේ ඒවා අසා සිටිමින් ' ඔයා ඉක්මනට නිදහස් වෙනවා ඩාලිං' කිය කියා අගේ හිත හැදීමය. ඒත් ඇ නිදහස් වෙනවා යනු  ඈත පෙරදිග පිහිටි ඇගේ මවු රටටl පිටුවහල් කෙරෙනවා මිස ඔවුනට එකතුවිය හැකි  තැනකට එන එක නොවන  බව දෙදෙනාම දැන සිටියෝය.
එදා මා අහම්බෙන් දැක තිබුණේ කන්තෝරු කාමරේ සිටි මලික් සහ රැඳවුම් කඳවුරේ සිටි  නැන්සී අතරේ වූ ස්කයිප් ප්‍රේමාලින්ගනයක අවස්ථාවකි.